Steuerhinterziehung: hangi ceza söz konusudur ve Selbstanzeige hâlâ işe yarar mı?

Suçun tanımını § 370 Abs. 1 AO yapar: vergi bakımından önem taşıyan olgular hakkında yanlış veya eksik beyanda bulunmak, vergi makamlarını yükümlülüğe aykırı biçimde bilgisiz bırakmak ya da vergi pullarının kullanılmasını yükümlülüğe aykırı biçimde ihmal etmek; her birinde sonuç, verginin eksiltilmesi veya haksız vergi avantajı elde edilmesidir. Teşebbüs de cezalandırılır (§ 370 Abs. 2 AO).

Özellikle ağır hâller için § 370 Abs. 3 Satz 2 AO kural örnekleri sayar; bunların arasında büyük ölçüde eksiltme ile sahte veya üzerinde değişiklik yapılmış belgeler kullanılarak süreklilik gösteren eksiltme yer alır. Büyük ölçünün hangi tutardan itibaren bulunduğunu kanun belirtmez; bu, mahkemelerin yorumuna ilişkin bir sorudur.

Cezanın ne kadar olacağı § 46 StGB'ye göre belirlenir: Temel, failin kusurudur ve başka şeylerin yanında yükümlülüğe aykırılığın derecesi, geçmişi, ekonomik durumu ve zararı gidermeye yönelik çabası tartılır. Adli para cezası gün karşılığı olarak verilir; bir günün tutarı kişisel ve ekonomik duruma göre belirlenir (§ 40 Abs. 1 und 2 StGB).

Bir vergi suçu şüphesinde araştırmayı Finanzbehörde yürütür; bunlar ana gümrük dairesi, vergi dairesi, Federal Vergi Merkez Dairesi ve aile ödemeleri dairesidir (§ 386 Abs. 1 AO). Fiil yalnızca bir vergi suçu oluşturuyorsa soruşturmayı kendisi bağımsız olarak yürütür (§ 386 Abs. 2 AO); ancak bir Haftbefehl veya bir yerleştirme kararı verildiği andan itibaren yürütmez (§ 386 Abs. 3 AO). Finanzbehörde işi her zaman Staatsanwaltschaft'a (savcılık) devredebilir, Staatsanwaltschaft da işi her zaman kendisine alabilir (§ 386 Abs. 4 AO). Bunun dışında Ceza Muhakemesi Kanunu uygulanır (§ 385 Abs. 1 AO).

Bir kişiye karşı vergi suçu nedeniyle ceza bakımından işlem yapmayı açıkça amaçlayan bir tedbir alındığı anda ceza işlemi başlatılmış olur (§ 397 Abs. 1 AO). Hakkında işlem yürütülen kişiden, fiille bağlantılı olguları açıklaması veya belge sunması istendiğinde, başlatma en geç o zaman bildirilir (§ 397 Abs. 3 AO).

Vergilendirme işleminde, mükellefi kendisini bir vergi suçu nedeniyle suçlamaya zorlayacak zorlama araçları caiz değildir; bu, bu nedenle bir ceza işlemi başlatılmışsa her zaman geçerlidir (§ 393 Abs. 1 Satz 2 und 3 AO). Vergiye ilişkin işbirliği yükümlülüklerinin kendisi bundan etkilenmez.

Cezasızlık yalnızca § 371 Abs. 2 Satz 1 Nr. 3 oder Nr. 4 AO nedeniyle sağlanamıyorsa, § 398a AO ikinci bir yol öngörür. İlgili kişi, kendisine belirlenen uygun bir süre içinde kaçırılan vergileri ve belirtilen faizleri öderse (§ 398a Abs. 1 Nr. 1 AO) ve ayrıca devlet hazinesi lehine bir para tutarı öderse (§ 398a Abs. 1 Nr. 2 AO) kovuşturmadan vazgeçilir: kaçırılan tutar 100.000 avroyu aşmıyorsa kaçırılan verginin yüzde 10'u, 100.000 avronun üzerinde 1.000.000 avroya kadar yüzde 15, 1.000.000 avronun üzerinde yüzde 20.

Buna ilişkin iki nokta: Finanzbehörde beyanların eksik veya yanlış olduğunu anlarsa, yeniden ele alma caizdir (§ 398a Abs. 3 AO). Ve ödenen para tutarı, beklenen hukuki sonuç doğmazsa iade edilmez; mahkeme bunu bir adli para cezasından mahsup edebilir (§ 398a Abs. 4 AO).

Bir düzeltmenin yerinde olup olmadığı, hangi vergi türlerinin ve hangi yılların söz konusu olduğuna ve idarenin ne kadar ilerlediğine bağlıdır. Vergi ceza hukukundaki tutar sınırları ve süreler birçok kez değişmiştir; belirleyici olan o anda yürürlükte olan metindir. Genel bir bakışı hukuk alanları sayfasında bulabilirsiniz. Vergi dosyalarına ilişkin ayrıntıyı Steuerstrafrecht sayfasında bulursunuz (sayfa Almancadır).